Καλησπέρα καλησπέρα…

Ότι και να πω είναι λίγο…με τις δουλειές και τις υποχρεώσεις έχουμε χάσει την αίσθηση του χρόνου. Εγώ τουλάχιστον. Πάσχα. Πότε ήρθε και πότε πέρασε ένας χρόνος,ούτε το κατάλαβα. Δεν θέλω να γενικεύω (προσπαθώ πολύ γι’ αυτό…),αλλά είμαι σίγουρος ότι κι άλλος κόσμος “την πάτησε”. Ξεχάσαμε τις παραδόσεις. Αυτά που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε απο τις άλλες φυλές, με χρώμα και άρωμα που οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων έρχονται συχνά στο μυαλό μας για να μας τα θυμίζουν.Τότε που είμασταν παιδιά,και οι γονείς μας έλεγαν ιστορίες. Που ο πατέρας μου με πήγαινε στις γειτονιές και χαζεύαμε τους Ιούδες,έτοιμους για την πυρά.Που η μάνα μου ετοίμαζε γλυκά και φαγητά. Που παίζαμε όλη τη μέρα στις διακοπές απο το σχολείο και τρέχαμε με την ορμή και την όρεξη που έχουν τα παιδιά,μέσα στο σπίτι,να πάρουμε κάτι να τσιμπίσουμε.Και μετά πάλι έξω,παιχνίδι,φωνές,χαμός. Το σπίτι να μοσχοβολά κι εμείς να μην δίνουμε σημασία.
Τα κάναμε όλα τόσο γρήγορα. Και τα κάνουμε. Έτσι μάθαμε. Τώρα πια το πάσχα περιμένουμε το δώρο απο την εργασία μας, και αντί να καλέσουμε κάποιον να του ευχηθούμε, μάλλον θα στείλουμε τα “Χρόνια Πολλά” μέσω του Facebook και ίσως μερικοί μάθουν ότι είναι Ανάσταση απο το Twitter.

Ακραίο αλλά ποιός το αποκλείει?

Να περνάτε καλά και καλή Ανάσταση!