Ήσυχη βραδυά και μία ακόμη μέρα φτάνει στο τέλος της. Με κεφάλι βαρύ, βασανισμένο από τις καθημερινές μαλακίες, δικές μου και άλλων, κάθομαι στο mac και συνεχίζω να το κουράζω αυτό το ριμάδι. Το μυαλό. Πόσα data μπορεί να δεχτεί κι αυτό το κακόμοιρο κάθε μέρα. Πόσες πληροφορίες καθημερινά το πυροβολούν. Ορμά σαν σφήνα σε ένα κυκεώνα σκέψεων,απόψεων  και προσπαθεί να δώσει μία λογική εξήγηση. Αλλά δεν τα καταφέρνει πάντα. Συχνά υπάρχουν εσωτερικές διαμάχες. Προβληματισμοί. Τα θέλω του, τα πρέπει του, οι αδικίες που αντικρίζει σε κάθε του κίνηση.

Από τα αγαπημένα μου θέματα προβληματισμού και αναζήτησης,οι ανθρώπινες σχέσεις. Ενίοτε παραπάνω από όσο πρέπει. Αλλά με εξιτάρει το πόσο πολύπλοκες και δύσκολες είναι. Και που στήρίζονται άραγε αυτές. Μαλλον στην εμπιστοσύνη, στην ειλικρίνεια, στην ανεκτικότητα, στους θεσμούς και τις ιεραρχίες, στα “ανοιχτά” μυαλά, στη διπλωματία, στις αξίες και τα ιδανικά που έχει ο καθένας μας… Και σε τόσα άλλα. Διαφορετικά για τον καθένα μας. Η διαφορετικότητα είναι εκείνη που ομορφαίνει τη καθημερινοτητά μας. Αλλιώς όλα θα ήταν ρουτίνα.

Με αφορμή πρόσφατο προσωπικό μου περιστατικό,σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες μόνο ένα πράγμα. Ένα “κλάδο” των ανθρώπινων σχέσεων.    Όλοι είμαστε ίσοι μεταξύ ίσων.Δεν μπορεί κανείς να μειώνει τον άλλον, ακόμα κι αν θεωρεί τον εαυτό του “ανώτερο”. Και γιατί ανώτερο? Πώς το προσδιορίζει κανείς το “ανώτερο”? Η ηθική τελικά έχει πολλά πρόσωπα και πολλές διαβαθμίσεις. Και είδικά η εξουσία δεν σκέφτεται με την μέση λογική και ηθική.

Είμαστε όλοι ίσοι. Δεν μπορώ να πιέζω συνέχεια τον εαυτό μου να είμαι αρεστός  και να προσέχω ανα πάσα στιγμή την γλώσσα που χρησιμοποιώ. Θέλει προσοχή και εκγρήγορση όλο αυτό. Καθαρό μυαλό και γρήγορες αποφάσεις. Όπως δεν μπορώ και να ανεχτώ κανένα πούστη να αμφισβητεί την νοημοσύνη μου και να νομίζει ότι μπορεί να με κουμαντάρει. Όπως αναφέρει η αγαπημένη μου συνάδελφος Μ. “το ότι δείχνω χαρούμενη δεν σημαίνει ότι δεν σκέφτομαι. Επιλέγω να δώσω απλά μια χαρούμενη νότα.” Ανήκουμε μόνο σε εμάς. Αυτό πρέπει να καταλάβουμε. Μάγκας στη ζωή, είναι μάλλον εκείνος που μπορεί και φτιάχνει τη ζωή του με βάση τα δικά του θέλω. Και όχι με όσα του πλασάρουν οι καταστάσεις και οι TV-βλαμμένοι. Μόνο μόστρα βλέπεις πια. Είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό αλλά εκεί είναι η μαγεία. Δεν το καταφέρνουν πολλοί. Εγώ πιθανόν να μην πλησιάζω καν προς τα εκεί. Ίσως κι εγώ να προτιμώ την ασφάλεια και τη σιγουρία. Ποιός ξέρει.

Θα ξυπνήσω όμως κάποια στιγμή και θα βγεί ένα άλλος εαυτός και όταν ξεσπάσει….Να περνάτε καλά!