by_Evelin_Novemberdusk

Γεννημένος το 1916 και μετά από 70 χρόνια γάμου, ο παππούς έχοντας εδώ και 2 χρόνια χάσει τη γιαγιά, δηλώνει ΜΟΝΑΞΙΑ.

Λογικό θα μου πεις…

Θα συμφωνήσω.

Αυτό που με κάνει να μπαίνω σε σκέψεις είναι άλλο.

Γεννημένοι τη δεκαετία του ’80 ,οι περισσότεροι νέοι που πλησιάζουμε ή μόλις έχουμε μπει στα πρώτα “άντα” ,

δηλώνουμε ΜΟΝΑΞΙΑ.

Είναι πρωί, έχεις αργήσει να ξυπνήσεις τρέχεις πανικόβλητος στη δουλειά καταπιάνεσαι με χίλια δύο εντός και εκτός “κανονικού”ωραρίου, η ώρα έχει ξεπεράσει κατά πολύ το προσδοκώμενο και εννοείται ότι δεν έχει μείνει λεπτό για άλλη δραστηριότητα. Γυρίζεις αργά τα νεύρα σου είναι κρόσσια ή στην καλύτερη είσαι απλά χώμα, θες να πέσεις ανάσκελα και να σαπίσεις μέχρι το άλλο πρωί…Που καιρός για κουβέντες…Η εβδομάδα κυλάει στους ίδιους φρενήρεις ρυθμούς εκτός και αν κάποια κοινωνική υποχρέωση σε ξεκουνήσει από τη ρουτίνα. Ήρθε το Σαββατοκύριακο και αν είσαι από τους τυχερούς που δεν δουλεύουν Σάββατο ξυπνάς μεσημέρι πας για ένα καφέ η μέρα περνάει και έχεις προλάβει να ανταλλάξεις μόνο τα νέα της εβδομάδας…Την Κυριακή από το μεσημέρι και μετά έχεις τα χάλια σου γιατί σκέφτεσαι τη Δευτέρα…STOP.

Η τελευταία φορά που ήσουν χαλαρός ήταν όταν ήσουν φοιτητής. Μήπως όμως εσύ είσαι αυτός που έχει βάλει τον εαυτό του στην πρίζα;

by_likos-d3jmemh

Περιτριγυρίζεσαι από δεκάδες ανθρώπους κάθε μέρα. Κι όμως έχεις διαλέξει έναν για σύντροφο σου για να μοιράζεσαι μαζί του μικρά και απλά όμορφα πράγματα της ζωής σου. Να βγεις μια βόλτα, να πιεις ένα ποτό, να γελάσεις , να σαχλαμαρίσεις, να δεις φίλους, να μιλήσεις για τα “θέματα” σου, να ξεσπάσεις, να ασχοληθείς με πράγματα που σ’ ευχαριστούν. Πότε όμως το έκανες αυτό τελευταία; Πότε γύρισες από τη δουλειά (χώμα ναι) και είπες ότι θα βγεις κι ας νυστάζεις το πρωί; Πότε κανόνισες να βρεθείς με έναν από αυτούς τους φίλους που συναντάς στο δρόμο και λες “να βρεθούμε..¨” και δεν βρίσκεσαι ποτέ, παρόλο που θες. Πότε ξύπνησες λίγο πιο νωρίς το Σαββατοκύριακο για να πας εκδρομή “θυσιάζοντας” τον πολύτιμο ύπνο σου για να περάσεις όμορφα; Πότε έκανες την υπέρβαση -όχι για τη δουλειά- αλλά για σένα;

Είσαι μόλις τριάντα …Στην καλύτερη ηλικία λέει ο παππούς.