by_Blood_Thirsty_Killer

 Στα ούτε λίγα, αλλά ούτε και πολλά χρόνια της ζωής μου έχω βιώσει και γνωρίσει ανθρώπινους χαρακτήρες που έψαχναν τρόπο, λόγο ή αφορμή να φύγουν από τον τόπο τους ή, τέλος πάντων, από το μέρος που βρίσκονταν εκείνη την στιγμή.

Υπάρχουν άτομα που η μόνιμη λύση στα προβλήματά τους ήταν η φυγή… Που δεν έχουν την ψυχική δύναμη ή ίσως την διάθεση να μείνουν και να παλέψουν για την επίλυση του εκάστοτε θέματος. Άτομα που στην πρώτη «στραβή» ψάχνουνε τρόπο διαφυγής.

Άλλα άτομα που δεν τους χωράει η πόλη τους ή η χώρα τους και που έχουν μία μόνιμη αίσθηση ανικανοποίητου…  Άτομα, που θεωρούν ότι θα βρουν την ψυχική τους ολοκλήρωση και ηρεμία μόνο μακριά από το περιβάλλον που μεγάλωσαν και που τους είναι οικείο. Τους φαίνεται μικρό, περιοριστικό και περιορισμένο…

Δεν λέω ότι είμαι αντίθετος με αυτούς, μπορεί βέβαια και να είμαι, όμως είμαι σίγουρα σύμφωνος και υπέρμαχος με αυτούς που θέλουν να φύγουν για συγκεκριμένους λόγους και σκοπούς. Είμαι υπέρμαχος όσων έχουν όνειρα και ο μόνος τρόπος να τα πραγματοποιήσουν ή έστω να τα πλησιάσουν είναι η φυγή για μέρη που θα έχουν περισσότερες ελπίδες ή ευκαιρίες.

Για άλλους μπορεί να είναι τρόπος ζωής, για άλλους τρόπος εκτόνωσης και για άλλους αναγκαιότητα…

by_joe_leen

Όμως η φυγή, ως αποφυγή, δεν λύνει τα προβλήματα, ούτε και τα εξαφανίζει. Αυτά μένουν και κάποια στιγμή θα ξαναχτυπήσουν την πόρτα… Και κάποια στιγμή θα απαιτηθεί λύση. Και η λύση τότε δεν θα είναι η φυγή.

Η φυγή, σαν τάσεις φυγής και αν-ικανοποίησης, είναι ένα «συναίσθημα» το οποίο μπορεί να αποδειχθεί «μάστιγα» ή «βάσανο». Τα άτομα αυτά, δεν βρίσκουν ποτέ και πουθενά το «λιμάνι» τους… Δεν ικανοποιούνται πουθενά και πουθενά δεν θα είναι ήρεμοι και δεν θα βρουν την ψυχική τους ηρεμία.

Σε όλους αρέσει να φεύγουν ή να «φεύγουν», να ταξιδεύουν ή να «ταξιδεύουν»… Το ζήτημα είναι να το κάνουν για τους σωστούς λόγους και με τις σωστές αφορμές…