Φίλοι μου καλοί κι αγαπημένοι.

Όπως έχετε παρατηρήσει εδώ στο This’n’That (και παντού) τον τελευταίο καιρό υπάρχει ένα αίσθημα θυμού, οργής και αγανάκτισης για αυτά που συμβαίνουν στην πατρίδα μας αυτές τις μέρες.  Όλοι μας έχουμε επηρεαστεί από λίγο έως πολύ από την οικονομική (κυρίως πολιτισμική, κατά τη γνώμη μου) κρίση που μας περιβάλει.

Τώρα θα μου πείτε, εσύ φοιτητής είσαι (ναι, είμαι) τι καταλαβαίνεις από κρίση, όλο για καφέδες είσαι, στην σχολή δεν πατάς και απλώς κάνεις διακοπές με τα λεφτά της μαμάς και του μπαμπά. Η πλειοψηφία, αυτό πιστεύει ας μην κοροϊδευόμαστε. Δεν κρύβομαι πίσω απ’το δάχτυλο μου και δεν το έκανα και δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ. Τον πρώτο καιρό που πάτησα στη σχολή μου έτσι ήμουν και δεν ντρέπομαι. Εξάλλου, είναι πρωτόγνωρη εμπειρία για ένα 18χρονο να μένει μόνος του σε ένα σπίτι χώρις να έχει έλεγχο από τους γονείς. Ξεφεύγω απ’το θέμα μας όμως και δεν μ’αρέσει…

by dsgn

Τέλος πάντων, ανήκω στην γενιά των Δεκεμβριανών του 2008 (αυτή την ταμπέλα μου έχουν κοτσάρει) και έμαθα από πρώτο χέρι και μάλιστα πολύ νωρίς, τι σημαίνει να έχεις οργή και να θες να την εκφράσεις. Οπότε μάλλον ξέρω πως νιώθεις κι εσύ και ο διπλανός και ο περαστικός αυτή την περίοδο. Επίσης, έμαθα βλέποντας έμενα και τους συμμαθητές μου να βγαίνουμε στους δρόμους κάθε μέρα σερί για δύο μήνες, να μην εμπιστεύομαι τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης καθώς προέβαλαν μόνο τις φωτιές των παρακρατικών στην Αθήνα με αποτέλεσμα να νομίζουν οι συγγενείς μου ότι είμαι κάποιος αναρχικός ή κάτι τέτοιο.

Ας μην ξεφεύγουμε όμως. Η αλήθεια είναι ότι η κρίση δεν με έχει επηρεάσει πολύ. Οι γονείς μου με έμαθαν να ζω μόνο με αυτά που χρειάζομαι και τίποτα παραπάνω, έτσι ζω και τώρα. Χωρίς προοπτικές ξεκίνησα την φοιτητική μου ζωή (βλέπε 2009-αρχή της κρίσης), χωρίς προοπτικές συνεχίζω και τώρα. Μπουζούκια και τα σχετικά δεν τα συμπάθησα ποτέ μου, οπότε δεν με νοιάζει και πολύ που δεν μπορώ να ανοίξω 5 μπουκάλια ουίσκυ στο κοντινότερο σκυλάδικο. Αμάξι δεν έχω, ούτε και μηχανάκι. Πάντα με τα πόδια και με λεωφορείο πήγαινα και πάω όπου θέλω. Μπορεί να μη φαίνεται από αυτά που σας λέω τώρα αλλά έχω κι εγώ οργή μέσα μου.

Είμαι οργισμένος, που δεν υπάρχει μέλλον για μένα και για κανένα συνομήλικο μου σε αυτή χώρα τουλάχιστον για τα επόμενα 15 χρόνια. Είμαι οργισμένος, που μου ζητάνε λεφτά στο δρόμο και εγώ δεν τους δίνω όχι επειδή δεν θέλω αλλά επειδή δεν έχω. Είμαι οργισμένος, που βλέπω παππούδες και γιαγιάδες να ψάχνουν φαγώσιμα στους κάδους απορριμάτων επειδή δούλευαν μια ζωή και τώρα τους έχει χεσμένους το κράτος και η κοινωνία. Είμαι οργισμένος, που οι βουλευτές μας δεν τολμάνε να βγουν στο δρόμο και να δουν την κατάσταση που επικρατεί. Είμαι οργισμένος, που μας ανάγκασαν να δανειστούμε πάνω από 100 δις. ευρώ και θα τα ξεπληρώνουμε μέχρι τα δισέγγονα μας. Είμαι οργισμένος, που βλέπω τον θρησκευτικό χώρο της χώρας να κυκλοφορεί με BMW, Volvo και Mercedes ενώ το ποίμνιο τους δεν έχει ούτε να φάει. Είμαι οργισμένος, που το ποίμνιο τους δεν βγάζει κιχ. Είμαι οργισμένος, που ανοίγουν επιχειρήσεις χωρίς να κάνουν έρευνα πρώτα και μετά οι επιχειρήματιες κλαίγονται γιατί “έχει πέσει η κίνηση” και έχουν μπει μέσα. Είμαι οργισμένος, που έχω μια κυβέρνηση την οποία δεν έχω ψηφίσει. Είμαι οργισμένος, που τα αριστερά κόμματα βγάζουν την ουρά τους απ’έξω στο οτιδήποτε και τρώγονται μεταξύ τους. Είμαι οργισμένος, που τα δεξιά κόμματα δεν βλέπουν ότι καίγεται ο κόσμος και μας τα πρήζουν για τους μετανάστες. Είμαι οργισμένος, που υπάρχουν άτομα που πιστεύουν ακόμα ότι οι μετανάστες φταίνε για την παρακμή και όχι εμείς οι Ελληνάρες. Είμαι οργισμένος, οι πιο πολλοί ακόμα ενημερώνονται από την τηλεόραση. Είμαι οργισμένος, που οι περισσότεροι είμαστε τεχνολογικά αναλφάβητοι. Είμαι οργισμένος, που ο κόσμος κρίνει τα 15χρονα για τον τρόπο που ντύνονται και δεν κοιτάει τα μούτρα του πρώτα. Είμαι οργισμένος, που στις επόμενες εκλογές θα έχουμε πάνω από 50% αποχή. Είμαι οργισμένος, που η αποχή θα επιτρέψει στα κομματόσκυλα να κάνουν αυτό που θέλουν. Είμαι οργισμένος, που θα έχουμε κυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ,ΝΔ,ΔΗΜΑΡ και ΛΑΟΣ. Είμαι οργισμένος, που θέλω να φύγω απ’τη χώρα μόλις βγάλω τη σχολή. Είμαι οργισμένος, που έχουμε οργή και δεν κάνουμε τίποτα γι’αυτό…

Με οργή,θυμό και αγανάκτηση
Το IT Boy της διπλανής πόρτας

Youth Revolution Greece

Πλατεία Καλλεργών (Λιοντάρια), Ηράκλειο 24/3/12